piątek, 13 września 2013

Rozdział 6 cz. 1

Rano obudziłam się z worami pod oczami. Czułam to. Bolała mnie głowa. Ah ! W nocy obudziłam sie o 3 i płakałam. Do późna dla tego jestem nie wyspana. Po woli zwlokłam się z łóżka uważając żeby nie stanąć lewą nogą. Weszłam do mojej garderoby, zasiadłam na podłodze, ale moje siły wyższe chciały abym się na niej położyła. Stało sie tak. Poleciałam do tyłu. Przysnęło mi się. Po 30 min. otrząsnęłam się i wróciłam do poprzedniej czynności czyli szukania ubrań na dziś. Za oknem ujrzałam raz słońce, raz pochmurno. Więc nie wiem czy będzie dziś ładnie. Wybrałam sobie zestaw na luzie xd Weszłam do łazienki mój wygląd mnie przeraził. Aaaa- chciałabym się wydrzeć na cały dom, ale nie mogę bo są moi rodzice. Ajj.  Weszłam pod prysznic. Umyłam się żelem kokosowym. Na ogół kokosu nienawidzę ale kocham ten zapach. Włosy również umyłam szamponem o  zapachu żelek. Wiecie jak zaczepiście pachnie <3 Gotowa wyszłam z pod prysznica. Ubrałam czystą bieliznę. Ręcznikiem owinęłam swoje włosy jakbym miała hełm czy coś wiecie o co biega. Ubrałam się i spojrzałam  w lustro, po czym włosy wymyśliłam  z ręcznika. Na twarz dałam puder i tusz do rzęs na rzęsy. Zeszłam na dół, dom był pusty, ale za to ślicznie pachniało tostami mojego tatusia.. Pobiegłam szybko do kuchni i zaczęłam je jeść aż mi się uszy zaczęły część. Nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Otworzyłam.
<L-listonosz>
L- Jest może Dżesika?
Ja- Tak to ja.
L- Polecony do pani. Proszę tu podpisać.
Zabrałam długopis do ręki i podpisałam się, pożegnałam się z listonoszem i poszłam do jadalni. Zasiadłam na jednym z krzeseł, nerwowo otworzyłam kopertę.
Zaczęłam czytać.
                                                                                                                     Warszawa, 13,07,2012r.
                                                               Droga Dżesiko!
Cześć, w sumie nie będę pytał jak tam, bo pewnie masz się zajebiście z powodu tego że dałaś mi kosza.  Ja ciągle płacze. Chodzę co 5 min na ten wodospad, żeby przypomnieć sobie te piękne chwile. Ale ja tak dalej nie mogę. Nie mogę się okłamywać że wszystko było dobrze, jest dobrze, i będzie dobrze, bo nic nie będzie dobrze. Chcę się zabić. Tylko o tym ty wiesz i ty będziesz wiedziała. Nie mów nikomu. Proszę.
Na zawsze twój Patryk
Gdy to przeczytałam zaczęłam płakać. Nagle ktoś wleciał do mojego domu. To byli rodzice Patryka
M- Jest tu Patryk
Ja- Nie nie ma
T- On zostawił nam list pożegnalny z miłości do Ciebie
Ja- Mi też wysłał. Aż płaczę. Ja wiem gdzie mogę być. Niech państwo idą do domu. Ja to załatwię albo spróbuje
M- Nie
T- Kotku, on sie w niej na zabój zakochał. Daj jej szanse. Ona może uczynić więcej niż my .
Ja- No właśnie
T- Leć. Ja z nia pujde.
Ja- dobra.
Była 17. Poleciałam na 3 wodospady. Ujrzałam go. Ujrzałam Patryka. Stał na murku. Z zamiarem w skoku. Krzyknęłam
Ja- Patryk, nie rób tego.
On spojrzał na mnie miał łzy w oczach. Był naprawdę biedny. Podeszłam bliżej i bliżej.
Ja- Patryk, nie rób tego. Błagam muszę ci wszystko wyjaśnić.
P. - To że mnie nie kochasz?
Ja- Nie coś innego.
P- Słucham. ?
Ja- To podejdź tu.
Podsszedł taki jakby niezdecydowany przybliżyłam się do niego i pocałowałam go. Poczułam jego lekkie delikatne usta, i jak się uśmiecha przez pocałunek. Wyszeptałam "Kocham Cię"

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz